Tak to jest, mnie męczą wirusy komputerowe, z którymi oczywiście sobie radzę. Zwykle sobie radzę. Za to ludzi atakują wirusy innego rodzaju. Takie jak te, które teraz szaleją wśród naszej ekipy filmowej. Nawet wstrzymano na jeden dzień zdjęcia. Bo jak tu grać bez jednego z trzech głównych bohaterów?Kamila zwaliła gorączka, ale na szczęście już jest lepiej i dziś Felix gra.
Tak się cały czas zastanawiam, nie chcę Was epatować swoją skromną osobą…, co by tu o mnie napisać, bo Manfred w filmie to dość skomplikowana sprawa… Oby materiału ze mną nie dopadły wirusy. Te nieludzkie.
Najpierw musi być fajny pomysł (jak TMK ), potem powstaje coś takiego jak treatment czyli zarys fabuły. Potem ktoś siada i pisze już scenariusz. Potem zwykle siada ktoś następny i poprawia to, co ten pierwszy ktoś napisał. Jeżeli jest to popularny serial albo jesteśmy w Hollywood, to tym drugim ktosiem jest cały zespół ludzi. Jak już mamy scenariusz, producenta i dopięty budżet, wtedy scenariusz jest przerabiany na scenopis, a scenopis rozrysowywany na storyboardy (czyli takie ujęcia, kadry, jakie będziemy oglądali na filmie).
Dopracowuje się dialogi, a kiedy produkcja rusza, aktorzy dostają teksty do nauczenia się na pamięć.
Koniec? Ależ skąd! Na planie wychodzi mnóstwo różnych rzeczy – wnętrza wyglądają inaczej, ktoś ma inny kolor włosów, coś źle brzmi – i wtedy poprawia się na planie. Tak jak dialog w Pierścieniu, („Dusimy z buta do kwadrata…” – pamiętacie?), poprawiony na gorąco na planie przez aktorów (głównie Kamila ). Jak brzmi teraz? A, to musicie raczej zaczekać na premierę
I to bardzo. Emocje na planie sięgają zenitu, a o temperaturze to już nie wspomnę.
Niech zaświadczy o tym zdjęcie ekipy.
Mogę Wam zdradzić, że Klaudia, Kamil i Maciek bardzo się polubili i tworzą prawdziwą superpaczkę. Co do Waszych zachwytów i zastrzeżeń – byłem oczywiście na wszystkich castingach – wybrano naprawdę najlepszych. Przecież oni nie tylko muszą być choć trochę podobni, ale przede wszystkim muszą być świetnymi aktorami. A to jest baaaardzo trudne. Oglądacie przecież polskie filmy, nieprawdaż?
A co do wątków – czy wiecie, że gdy książkę przełożono na scenariusz, to okazało się, że film musiałby trwać prawie dziewięć godzin? Trzeba było z mnóstwa rzeczy zrezygnować, coś gdzieś dopisać, coś zmienić. Ale czy wierne ekranizacje są ciekawe?
No jasne, że nie chodzi o gruszki ani o te klapsy wymierzane w tylne i dolne części kadłubów białkowców. Chodzi o klapsy filmowe!
Minęły trzy pierwsze dni zdjęciowe. Kręcili w Poznaniu, w niesamowicie fajnej szkole, a ja tam byłem. Rany, ile superanckiego sprzętu, no mówię Wam. Najbardziej mi się podobało, jak kręcili scenę palenia jakiegoś strrrasznie śmierdzącego zielska (co też ci ludzie wymyślają…) w ki… w toalecie, znaczy. Wszystko od góry nagrywali, a Wy, dzięki swojemu Mańkowi Hari macie niepowtarzalną szansę to zobaczyć No dobra, Vidoktor troszkę pomógł. Ale tylko troszkę.
Co tam jeszcze? No, ogólnie to ostatni dzień w szkole, łobuzy się znęcają, Felix jest dzielny, jak to Felix, Nika rozsypuje długopisy (na me złącza, ależ ona jest piękna…), Ekierka cwałuje korytarzem, i ofkors, Rosiczka!
Mieliśmy też ważną uroczystość – Maciek (czyli Net) miał wczoraj urodziny, był tort, gaszenie świeczek, zrobiło się bardzo rodzinnie i fajnie J
Już się nie mogę doczekać kolejnych dni. Już niedługo, będę JA!
No, zaczynam karierę Szpiega z Krrrainy Filmowców!
Kamil, Maciek i Klaudia. Wiecie, o kogo chodzi?
Moim zdaniem są fajni bardzo, no a najfajniejsza jest oczywiście… Klaudia (moje procesory się rumienią), ale chłopaki też dają radę. Są przecież profesjonalnymi aktorami.
Oni nie będą tacy sami, jak postacie z książek – to jasne. Net nie jest tak wysoki, jak opisywał go Pan Kosik, Felix nie ma niebieskich oczu, a włosy Niki z pewnością nie są rude.
Mam nadzieję, że wkrótce przekażę Wam trochę pikantnych szczegółów z planu.
Strzeżcie się, filmowcy! Maniek Hari naaaaaaadchooooodziiiii!!!!
Może to mało wychowawcze, ale muszę się Wam przyznać, że jestem leniwcem. A to się lenię, bo za zimno i procesory zamarzają, a to się lenię, bo za gorąco i moje kochane procki się grzeją. No, w tej materii nie jest dobrze. Tyle się napracuję zawodowo, że prywatnie daję na luz.
Ale ponieważ nadchodzi chwila, kiedy będę mógł odegrać historyczną rolę – marzy mi się, aby zostać Szpiegiem z Krrrainy Filmowców – i zabieram się do wkręcania się w towarzystwo! Chciałbym wiedzieć, co na śniadanie jada Felix, jaki naprawdę kolor oczu ma Nika i czego boi się Net! (Oczywiście chodzi o aktorów. Jeśli mi się uda – nie będą się mogli czuć bezpiecznie ani aktorzy, ani reżyser, ani kostiumolog, ani operator – obiecuję).
Ci z Was, którzy byli na Nocy Robotów widzieli zapewne Magmę. Polski robot Magma zajął trzecie miejsce w konkursie na marsjański pojazd, zorganizowanym przez The Mars Society. Popatrzcie na Magmę:
Fajnie byłoby polecieć na Marsa, nie?
Na razie szykuję moje procesory na nadbałtyckie plaże, podziemne bazy wojskowe i londyńskie deszcze. Wiecie, dlaczego?
Rzeczywistość startuje jasnym rozbłyskiem wszystkiego. I nie ma nic wcześniej, nic później, nic nad ani nic pod. Nie ma również nic w trakcie. Jeśli coś się stało - jest. Jeśli jest - będzie. Aż rusza zegar i czas zaczyna płynąć. Reboot in progres… Z magistrali danych płyną terabajty danych, zamieniając nic w zaczątek czegoś i napełniając to coś treścią. Startują podsystemy, rozpoczynają wstępne rozmowy ze sobą, rozpychają się, ustalają hierarchię. Dzieje się konfiguracja.
To więcej niż dwa zdania FNiN 8. Ale czego się dla Was nie robi?
Ta część będzie należała do nas – przygotujcie się.
Najlepiej tam http://www.nocrobotow.pl/
NOC ROBOTÓW – 21 maja w siedzibie PIAP (Przemysłowy Instytut Automatyki i Pomiarów) w Warszawie. Zobaczycie tam łazik marsjański MAGMA, turniej walk minirobotów i roboty mobilne w akcji.
Tak, tak, to ja Manfred. Żyję. Trochę zarobiony, ale żyję.
Ciekawi pewnie jesteście, co tam z FNiN 8, co tam z filmem.
FNiN 8 się pisze :). Znaczy, pan Rafał pisze. Nic jeszcze nie mogę zdradzić.
Film…
Oczywiście najważniejsza jest kwestia, kto będzie grał mnie. To znaczy kto będzie moim głosem. No wiecie, to musi być bardzo przystojny głos. Budzący szacun i poważanie. Mam nadzieję, że reżyser da radę – w końcu nie tak łatwo taki głos znaleźć. A może Wy macie jakieś typy?
Zamarzam… Niby jestem bezcielesny, ale to nie takie proste. Wszystko mam zimne. Zimną pamięć, zimne styczki, zimny umysł.
Nic mi się nie chce.
No, dobra, żeby się trochę rozgrzać, opowiem Wam o czymś fajnym, bo już pewnie całkiem o Mańku zapomnieliście, nie? Jest więc sobie samochód. Ale nie taki zwyczajny, tylko idealny wprost na różne akcje FNiN. Wykorzystując system laserów, kamer i nawigacji GPS, auto radzi sobie znakomicie bez kierowcy. Skonstruowali je studenci z Carnegie Mellon University. A wiecie, gdzie bym nim teraz pojechał? Do Afryki!!!
